Zwerftocht verslagen

De knoop doorhakken. Zo simpel

Jaja, Het gaat dus echt gebeuren! ...

Na de aanschaf van mijn Africa Twin, de trip door Schotland en de Off-roadtraining kan mijn motor eindelijk naar het continent waarvoor hij bedoeld is; Afrika! En wel Marokko om precies te zijn. Ergens begin oktober zal het vertrek zijn, ergens eind oktober de thuiskomst.

Ik had mijn zinnen eigenlijk al bij de aanschaf van de Twin op Marokko gezet. Langzaamaan werd er ook iets op papier gezet, maar al snel werd het plan in de koelkast gezet doordat 2 eventuele reisgenoten bedankte. In mijn eentje gaan zag ik niet zo zitten dus het plan was van de baan.

Toen ik enkele maanden later samen met broer Tim aan de Basis Allroadtraining deelnam maakte ik kennis met Ad. Doorgewinterd wereldreiziger met het motorhart op de juiste plek. Hij vertelde mij dat hij pas is begonnen met het organiseren van motorreizen naar Marokko. Dat klonk voor mij als muziek in de oren.

Inmiddels zijn we enkele maanden verder en is de knoop wel doorgehakt. In oktober gaat de Twin op transport naar Almeria en vlieg ik er zelf achteraan. Drie weken door, wat ik verwacht, prachtige landschappen zoals De Atlas, Anti-Atlas en Sahara. Mijn vrije dagen worden vastgelegd op dit moment en de motor gaat binnen korte tijd naar Ton Wijler van Pharaobike in Horn. Dé specialist op het gebied van Honda Allroadmotoren. Daar krijgt de Twin een grondige inspectie en worden eventuele aanpassingen gedaan. Verder probeer ik in de vrije tijd die er is wel wat kilometers te maken in het onverharde van Limburg en Brabant.

Inmiddels precies een maand voor vertrek een kleine update. Voorpret is natuurlijk vast onderdeel van vakantiepret. De Twin komt net terug van de specialist en behoefde enkel nog wat afbouwwerk. Een mooie kans om alle kleine makementjes volledig te elimineren. En het is gelukt.... de motor werd de dag erna uiteraard aan een stevige rit door de Eifel onderworpen en "Afrika-ready" verklaard. Een rallystuur, progressieve veren voor én achter, een rallyketting, andere tandwielverhouding en de nodige beurt zorgen voor perfecte rij-eigenschappen.

Verder wordt er momenteel hard gewerkt aan een GPS-database met een fors aantal tracks en waypoints die de moeite waard zijn.

De afgelopen 2 dagen hebben we het behoorlijk zwaar gehad in de duinen van de Sahara. ,s Nachts zelfs onder de sterren in de duinen geslapen! Te gek! De zinderende hitte hoort er een beetje bij. De motor groeit ondertussen wel aan me vast inpositieve zin.Het is nu ook heel fijn dewetenschap te hebben dat ik morgen als ik opstaeen duik kan nemen om vervolgens het Saghro gebergte te gaan bekijken.

Iets later richting het Sarghro gebergte waarop ik me al weken verheugde. Het was zwaar en moeilijk rijden. Stenen zo groot als voetballen en bochten die superkrap waren. Zeer technisch maar het was het waard. Boven op de top was het uitzicht spectaculair.

Daarvan teruggekomen op de camping (met zwembad!!!) in Nekob voelde ik me niet goed en de dag erna heb ik met koorts op bed gelegen. Ik kwam enkel eruit om ieder uur even te kijken of er nog WC-papier was. Zes dagen duurde het. Daarna heb ik pillen gekregen die hielpen. De vermoeidheid ging ook voorbij en ik reed de hele dag weer met plezier. De hoge Atlas was wonderschoon. We zaten inmiddels alweer in het Noorden en 2 dagen geleden reed je met 40 graden en heb je geen drup regen gezien, en nu hebben we in hoger gelegen gebied iets van sneeuw en een graad of vijf. Hier bleek ook weer de gastvrijheid van de mensen hier want toen het écht nat werd stopten we bij het eerste huis langs de weg waarbij we een afdakje zagen om te schuilen. Er kwam een jong meisje aan om te vragen wat er was. We vroegen of we even konden schuilen. Dit was geen enkel probleem en ons werd 2 minuten later twee koppen hete muntthee met 2 stoeltjes gebracht.

Het dagboek is nu langzaam vol en ik voel me verplicht om er thuis eens rustig een mooi verslag van te maken. Uiteraard wordt dit straks weer netjes hier op het blog gezet!

Ik ga een ijskoud cervezatje scoren op t terras om de hoek nu...

It giet oan!!! Als best geïntegreerde Fries in Brabant kan ik het toch niet laten om mijn verhaal met deze spreuk te beginnen. Het geeft ook goed mijn gevoel weer toen ik op 11 april het vliegtuig in Weeze (Dusseldorf) instapte. Eindelijk was het dan zover. Mijn droom om eens echt off-road te rijden in Afrika (Marokko) ging beginnen. Maar voor ik echt met het verslag van de reis begin, eerst een stukje over de voorbereiding.

Toen ik bijna 3 jaar geleden mijn Africa Twin kocht, zat het al in mijn achterhoofd. Met deze fiets zou ik richting Afrika kunnen, om daar misschien een klein beetje het “Parijs-Dakar” gevoel te kunnen ervaren. Uiteraard wist ik toen al dat je zoiets niet zomaar doet, op je motor richting Afrika, en het daar allemaal in je eentje proberen uit te zoeken. Daarom heb ik een aantal van mijn Off-road maniacs vrienden gepolst om een “ritje” in Marokko te gaan doen. De reacties waren gelijk enthousiast, en nadat de thuisfronten waren overgehaald, zijn dus de voorbereidingen begonnen.

Tijdens de BAT in 2009 had ik dan ook nog de eer om Ad van den Heuvel voor het eerst te ontmoeten. Het is dan nog altijd afwachten of er op zo'n moment een soort van “klik” is, maar na het aanhoren van de eerste verhalen van Ad, over zijn vele motorreizen over heel de wereld, was wel duidelijk dat hij een goede aanvulling zou zijn voor het groepje “onervaren” off-road rijders die wie waren.

Na die BAT in 2009 zijn we eigenlijk een beetje met de voorbereidingen voor de reis begonnen. Om mijn off-road skills echter nog wat te verbeteren heb ik nog een 2-daagse training gedaan in het Belgische Bilstain (Ardennen). Tevens ben ik stukje bij beetje begonnen om mijn Twin Marokko klaar te maken. Daarbij heeft “Ad Mies” me uitstekend geholpen. Samen hebben we de vering (voor en achter) vervangen, stuurverhogers geplaatst, de voeding voor mijn navigatie systeem aangelegd en uiteraard noppen onder de Twin gelegd (TKC). Tevens mag een grote beurt voor een dergelijk reis niet ontbreken, en dus was mijn Twin op 28 maart helemaal gereed om ingepakt te worden.

Er was geen weg meer terug en begon het avontuur van 21 dagen dus echt op 11 april!

Dag 1 (11-04-2010): Dusseldorf Weeze – Almeria (Spanje)

Op zondag 11 april om 16.20 vertrekt ons vliegtuig vanuit Dusseldorf Weeze naar Almeria. De vlucht met Ryanair is goedkoop, en ik moet zeggen dat de luchthaven Weeze uitstekend te bereiken is vanuit Tilburg. Mijn medereizigers heb ik al eerder mogen ontmoeten tijdens een weekendje “proef draaien” in de Ardennen, en tijdens een lesje “lekke band verwisselen” bij Ton “Pharaobike” in Horn. Er is dus geen ijs meer om te breken, en de stemming is dus opperbest als we rond een uur of 7 landen in Almeria. Hier verblijven we een nacht in een goed Hostel, om morgen de motoren op te halen, en de oversteek te maken naar Marokko. Iedereen kiest ervoor om vroeg naar bed te gaan, want morgen begint het avontuur pas echt!! Met een paar Cuba-Libres achter de kiezen slaap ik heerlijk, al zijn er enkele van mijn kamergenoten die ook 's nachts de motor in zijn 5^e versnelling zetten!

Dag 2 (12-04-2010): Almeria (Spanje) – Nador (Marokko)

Na het ontbijt gaan we met een taxi richting het transportbedrijf waar onze motoren op ons staan te wachten. Uiteraard is er een zeker spanning waar te nemen. Zou het transport helemaal goed gegaan zijn? Bij aankomst staan de motoren echter netjes in hun krat op ons te wachten. Het uitpakken begint, en na ongeveer 2 uurtjes is iedereen klaar om naar de boot in de haven van Almeria te rijden. De boot vertrekt om 16.00 uur, en doet 6 uur over de reis naar Melillia, een Spaanse enclave in Marokko. In de haven voegt zich nog een medereiziger bij ons. Deze reiziger gaat met ons mee, echter niet op de motor, maar in een 4 x 4. Het gaat hier om Pieter Snelderwaard. Pieter heeft met zijn auto veel off-road ervaring, en heeft o.a. de Heroes-Legend al achter zijn naam staan. Omdat we met een grote groep zijn (7 motoren), leek het Ad verstandig om een back-up te hebben in de vorm van een auto. Het uitgangspunt blijft echter dat de deelnemers op de motor volledig zelfvoorzienend zijn. De auto zal alleen gebruikt kunnen worden in gevallen van nood. Dit geeft mij in ieder geval een veilig gevoel, en ik weet zeker dat mijn medereizigers er precies zo over denken!

In Melillia aangekomen, rijden we met de hele groep naar de Marokkaanse grens. En daar wordt al heel snel duidelijk dat het er daar net even iets anders aan toe gaat dan bij ons. Wat een chaos!!!! Hier aan de grens merk ik ook voor het eerst hoe blij ik ben dat ik de reis niet alleen heb ondernomen. Ad weet precies hoe alles reilt en zeilt, en we komen zonder al te veel problemen de grens over. Al heeft het bij elkaar wel ongeveer 2 uur geduurd! Het is inmiddels al donker, en we moeten nog ongeveer 35 km rijden tot onze eerste overnachtingplaats, bij een kennis van Ad net buiten Nador. Daar zouden we met z'n alleen binnen kunnen slapen, maar bij aankomst blijkt dat de Marokkaanse vrienden van Ad een feestje aan het vieren zijn (hoezo geen alcohol in Marokko????), en dat de ruimte waarin we normaliter zouden kunnen slapen niet beschikbaar is. Er wordt besloten om dan maar “onder de sterren” te slapen! Voor mij is dit allemaal nieuw, maar het is precies wat ik wilde… avontuur, en nieuwe ervaringen opdoen!

Dag 3 (13-04-2010): Nador – Bivak in Middle of nowhere

Ik heb de nacht doorgebracht, lepeltje-lepeltje liggend met mijn Twin! En wat heb ik heerlijk geslapen, zo op mijn matrasje, in mijn slaapzak, onder de sterren. Ook de medereizigers hebben goed geslapen, al waren er wel wat meldingen van geluidsoverlast. Blijkbaar waren sommige van de motoren niet uitgezet! Vandaag gaat de reis van Nador richting Plateau du Rekam. Dat is echter te ver om in een dag te rijden, dus de planning is om vandaag voor het eerst ergens een bivak te maken in de vrije natuur. Na een prachtige rit door de bergen in het Noordoosten van Marokko, doen we het plaatsje Jerada aan, waar we onszelf, en tevens de motoren bijtanken. Tot nu toe hebben we de motoren nog over het asfalt gestuurd, maar na Jerada wordt voor het eerst de piste opgezocht. Het is wel even wennen, om voor het eerst echt off-road te rijden. Al snel blijkt ook dat er verschil is tussen de deelnemers wat betreft de off-road ervaring. Mij gaat het goed af, de BAT en de extra cursus betalen zich nu terug merk ik. Na ongeveer een uur komen we bij een rivierbedding aan. Er ligt hier een rivier, die een 8 meter diepe, en zeker 150 meter brede kloof heeft gemaakt in het landschap.

De piste die we volgen gaat door de rivier heen, die nu slechts bestaat uit een klein stroompje water. We staan dus voor de eerste rivierdoorwading, en een voor een gaan we ervoor. Een van de BMW's gaat gelijk al over stuurboord en kapseist in het water, waarbij je zou kunnen spreken van “kopje-onder”. Aan de andere kant van de rivier moeten we weer omhoog, en dat blijkt een hele klus. Ik hou de Twin echter op zijn benen, en kom dus zonder te vallen weer op de oever terecht. Hier wordt besloten om het bivak op te zetten, het is mooi geweest voor vandaag. De tentjes worden opgezet, en de benzinebranders worden tevoorschijn gehaald. Er worden heerlijke maaltijden bereid, en ik geniet echt van het “vrije leven”. Er is geen mens te bekennen in de wijde omtrek, en dat geeft het iets speciaals.

Dag 4 (14-04-2010): Bivak in Middle of nowhere – Rekam Plateau

Vandaag gaat de reis naar het Rekam Plateau. Een grote vlakte, op ongeveer 1200 meter hoogte. De route hiernaartoe gaat volledig off-road. Helaas blijkt de piste die we aan het volgen waren niet meer begaanbaar, en moeten we dus omkeren, en wederom door de rivier rijden. Na het nemen van deze hindernis, merk ik dat mijn Twin niet lekker loopt. Hij loopt maar op 1 poot! We besluiten als eerste de bougie die het meest toegankelijk is te bekijken. Deze blijkt helemaal zwart geslagen. Na de bougie wissel loopt de Twin weer goed, en vervolgen we onze weg, toegevend dat ik toch niet geheel gerust ben. Nu al technische problemen? Hoe gaat zich dat verder ontwikkelen? Na een hele dag off-road bereiken we het Rekam Plateau, waar het gas behoorlijk open gaat. Het is een vlakte, met weinig begroeiing, en een zeer goede piste die volgens ons opperhoofd er ook heel anders kan uitzien na een fikse regenbui. En als snel rijden we met 120 km/uur over deze vlakte. De rijders met wat minder ervaring doen het rustiger aan, iedereen mag zijn eigen tempo bepalen natuurlijk. We maken hier wederom een bivak, midden op het plateau. En dat bezorgt ons toch enige zorgen, als 's avonds in de verte een enorme onweersbui opdoemt. Wat als die onweersbui over ons heen komt? We zijn hier toch het hoogste punt met onze tentjes en motoren.

De zorgen maken echter plaats voor het genieten van het prachtige schouwspel wat zich voor ons afspeelt. We zien de weerlichten wel, maar horen nog geen donder. Het zit dus nog ver van ons af. Bij tijd en wijle zijn er bliksemschichten die de gehele omgeving doen oplichten! Ik heb nog nooit zoiets gezien, en zo heb ik dus al weer een ervaring die ik nooit meer zal vergeten! Als we naar bed gaan, is de storm gaan liggen. We kunnen met een gerust hart gaan slapen!

Dag 5 (15-04-2010): Rekam Plateau – Anoual

Vandaag gaan we het Rekam plateau verlaten, en zullen we rijden naar Anoual. Tijdens de rit stoppen we regelmatig om te genieten van de vergezichten, en om “bij te tanken”. Ad zorgt er wel voor dat we voldoende drinken, en genoeg rust nemen. Tijdens de rustpauzes worden er door Ad veel anekdotes verteld over zijn eerdere reizen. Het is een genot om naar zijn verhalen te luisteren. Zo weet hij ook de bijzondere plekjes in Marokko te liggen. Er worden echter ook niet riesverhalen verteld. Ook Ad leert heel wat bij. Zo kent hij nu de hele cast van Sponge Bob Squarepants!

Op onze route naar Anoual wijst Ad ons op een plek, waar rotstekeningen van circa 10.000 jaar oud zijn te vinden. Degenen die dit leuk vinden om te bezoeken, zullen eerst echter wel +- 1,5 Km door een woestijnachtig landschap moeten lopen, want met de motor zijn de rotsen niet te bereiken. Slechts 2 personen (ondergetekende en Ton “Pharaobike”) besluiten om bij 35 graden de wandeling te ondernemen. En ik moet zeggen dat het elke zweetdruppel waard was. Hoe vaak krijg je de gelegenheid om rotstekeningen van 10.000 jaar oud in het echt te zien?

Het gegeven dat deze tekeningen zijn gemaakt in de tijd dat er hier nog struisvogels en olifanten liepen maakt indruk op me. Het landschap nu is dor en droog. Er is dus veel verandert de afgelopen 10.000 jaar. Hoe gaat zich dat de komende 10.000 jaar ontwikkelen? Zijn we de aarde aan het kapot maken met onze manier van leven? Met die gedachte nog in mijn hoofd wil ik weer op mijn Twin stappen. Maar dan blijkt dat ik geen “contact” meer heb. G%$@*@#%me, alweer een probleem. Na onderzoek, blijkt dat mijn startrelais is doorgebrand. Gelukkig helpt Ton me met al zijn Twin kennis weer op weg, met behulp van een ijzerdraad!

Iets later dan verwacht bereiken we dus Anoual, waar we tanken, en profiant inslaan. We verlaten Anoual, en slaan ons Bivak op vlak buiten Anoual. Ik merk dat ik al routine krijg in het tentopzetten, en het koken. Het begint al een tweede natuur te worden. Helaas is er van de eerder ingeslagen “alcoholische versnaperingen” nu al weinig meer over. Mooie is wel dat onderling alles eerlijk wordt gedeeld. En zo kan iedereen dus toch gaan slapen met een slaapmutsje op.

Dag 6 (16-04-2010): Anoual – Boudenib

Het slaapmutsje heeft voor mij goed gewerkt. Ik heb heerlijk geslapen. Sommigen onder ons, ik noem natuurlijk geen namen, maar deze persoon rijdt met 4 wielen, heeft iets teveel slaapmuts genomen. Kater of niet, we gaan vandaag verder de piste naar Boudnib rijden. De reparatie aan mijn Twin heeft blijkbaar geholpen, want hij rijdt weer als vanouds. Het off-road rijden gaat ook steeds beter. Ik zorg er regelmatig voor dat ik achter Ad rijd, want daar alleen al kun je veel van leren. Hoe staat hij op de motor? Hoe neemt hij bepaalde bochten? Door goed te observeren leer ik veel. Het kost me ook steeds minder energie om off-road te rijden, en dat zorgt voor een nog groter reis plezier en je word minder moe.

We rijden wederom over een prachtige piste, die niet echt moeilijk is. Het laatste stuk naar Boudnib gaat over het asfalt. In Boudnib slapen we vannacht in een simpel hotelletje, waar we ons kunnen opfrissen. Na 3 dagen bivak, is een hotelletje, met een koude douche een heerlijke afwisseling! En het bedje slaapt heerlijk.

Dag 7 (17-04-2010): Boudnib – Erfoud

Nadat we de motoren uit hun stalling hebben gehaald, verlaten we Boudnib, om via een piste naar Erfoud te gaan. De piste is erg stenig, en vergt het nodige van de motoren. Dat blijkt helemaal tijdens een rustpauze. Er lekt olie uit de achter schokbreker van de gloednieuwe BMW F800 GS. De rubberen keerringen in de schokbreker hebben hun werk niet goed gedaan, en dus moet de BMW verder zonder een functionerende schokbreker. Dat resulteert dus in een klapperende achterbrug. De BMW is praktisch niet te rijden, maar wat moet je?

Pieter met de auto laad alle bagage over van de gewonde BMW en zo kunnen we toch verder. Het stenige terrein heeft echter nog meer in petto voor ons. Bij een volgende rustpauze, blijkt de linker achterband van de 4 x 4 lek te zijn. De tubeless band wordt tot 2 keer toe “geplakt”, waarna we onze weg vervolgen naar Erfoud. De eerste zandige stukken moeten genomen worden, en dat gaat niet altijd van harte. Het is voor mij de eerste aanraking met zand, en dat vergt toch een andere techniek van rijden. Uiteindelijk halen we de camping in Erfoud, waar we onze tenten opzetten. Tijdens het avond eten wordt met de groep besproken hoe we de komende dagen gaan invullen, nu de BMW F800 GS niet meer onverhard kan rijden. De uitkomst van het groepsoverleg is dat de groep zich zal splitsen, waarbij 4 motoren via de verharde weg zullen gaan rijden, en de rest via de piste zijn weg zal voortzetten.

Dag 8 (18-04-2010): Erfoud – El Remlia

Vandaag splitst de groep zich dus voor het eerst in tweeën. De BMW F800 GS kan met de kapotte schokbreker niet meer over de piste, en zal dus via de verharde weg zijn reis moeten voortzetten. 3 andere deelnemers, gaan ook via de verharde weg, ook omdat het off-road rijden hen iets minder makkelijk af ging. Ad, Ton, Pieter en ondergetekende vervolgen onze weg via de oorspronkelijk geplande route. Als we Erfoud verlaten maken we een korte stop bij een authentieke Kasbah. Terwijl Ad ons uitlegt wat een Kasbah precies is, komt de zoon des huizes bij ons staan. Hij spreekt een beetje Frans, en nodigt ons uit voor een rondleiding door de Kasbah.

Zo'n kans krijgen we waarschijnlijk nooit meer, en we maken er dus ook gretig gebruik van. Hij laat ons zien hoe de familie van +- 35 personen in hun gedeelte van de Kasbah leeft. Het is indrukwekkend om te zien met hoe weinig middelen deze mensen leven. Maar nog indrukwekkender is hun gastvrijheid! We krijgen thee te drinken, en er worden verschillende schalen met lekkernijen voor ons klaargezet.

Na dit ongeplande bezoekje zetten we onze reis voort naar Erg Chebbi. Erg Chebbi staat bekend om zijn hoge zandduinen. Ik ben er gister al achter gekomen dat een vol bepakte Twin niet geschikt is om mee in het zand te rijden. En dat blijkt ook nu weer, als we de volgende zand ervaringen opdoen. Hier graven de zware motoren zich voor het eerst echt in, en al snel staat het zweet ons dik op de rug. Door het zand rijden met een vol bepakte Twin is bijna onmogelijk! Laat staan met een volbepakte BMW 1200 GS adventure. Na veel ploeteren slagen we er echter in om Erg Chebbi achter ons te laten, niet wetende dat we nog veel meer zand tegen zouden komen deze dag….. heel veel meer…..

Waar we ook achter komen is dat er in het zand bij Erg Chebbi vreemde fossielen gevonden kunnen worden! Daarbij moet gelijk gezegd worden dat het niet aan te raden is om met een kunstgebit in snoepjes te nuttigen tijdens het rijden over het zand! Dat kan resulteren in rondvliegende tanden, die gelukkig nog terug te vinden zijn! (voor uitleg over deze anekdote verwijs ik jullie naar ad ;-) )

Het eerste gedeelte over de piste in de richting van het plaatsje El Remlia gaat goed. Met nog maar 3 motoren en een auto schieten we behoorlijke op. Tot het moment dat er een rivierbedding opdoemt, die al heel lang droog staat. De rivierbedding bestaat nog enkel uit heel erg los zand, over een lengte van +- 1 Km. Ploeterend komende de 3 motoren er 1 voor een door. Om de motoren door het zand te krijgen is het noodzakelijk om te helpen duwen. Ook Pieter, die tot nu toe heerlijk in zijn 4 x 4 heeft gereden (met Airco) moet nu aan de bak. Hij helpt met duwen, en na zeker 2 uur ploeteren bereiken we het hele kleine plaatsje El Remlia. Hier genieten we van een colaatje, met de gedachte dat we het ergste wel achter de rug hebben. Als we echter wegrijden geeft de uitbater van het cafeetje ons nog mee dat we altijd terug kunnen komen als het te zwaar wordt, en bij hem kunnen overnachten. Het heeft immers 8 maanden niet geregend in dit gebied! Als we aangeven dat we over 50 km ons bivak willen maken geeft hij ons alleen nog “Insallah” (Als god het wil) mee......

Bij het verlaten van El Remlia beginnen we al snel de strekking van “Insallah te begrijpen! Want als snel doemt er weer zand op. Het zand gaat echter even later over in fesh-fesh. Ik heb dit vaak voorbij zien komen tijdens Parijs-Dakar, maar nu ervaar ik het dus voor het eerst zelf. Het is net water, of liever gezegd, hele dunne Brinta (wie is er niet groot mee geworden?). Alle motoren hebben problemen om door de zeker 10 km brede rivierbedding te komen, die bijna volledig bestaat uit zand en fesh-fesh. De avond begint al te vallen, en er wordt besloten om maar bivak op te slaan. Iedereen zit stuk, de krachten zijn opgebruikt. In mijn gedachte moet ik denken aan eerdere ideeën die ik had over de reis. Als er ook maar een moment in de buurt zou kunnen komen van een Parijs-Dakar ervaring, dan zou de reis voor mij helemaal geslaagd zijn. This is it!!!!!

Dag 9 (19-04-2010): El Remlia – Nekob

Ik ben vroeg wakker vandaag. Ik weet wat er ons nog te wachten staat. We zijn gister zeker 2 uur bezig geweest om ongeveer 2 Km af te leggen. En vandaag moeten we dus verder! Nog zeker 8 Km fesh-fesh en zand te gaan! Ad heeft gister avond verteld dat hij hier 9 maanden geleden nog is geweest, en dat de piste toen heel goed te doen was. Maar het heeft hier dus ook niet meer geregend sinds Ad zijn laatste bezoek. En dat is dus ook wel te merken. Al moet ik wel zeggen dat het rijden door mul zand me steeds beter afgaat. De tips die Ad me geeft beginnen hun vruchten af te werpen. Het motto is: gas erop als het zand echt mul wordt! En inderdaad… Dat werkt in de meeste gevallen. Maar soms helpt ook gas geven niet meer, en staat de Twin tot aan de keienvanger in het zand, met zijn “ogen” naar de hemel gericht!

In Nekob worden we weer verenigd met de motoren die over het asfalt zijn gegaan. in Nekob. Ik besluit samen met Ton van deze dag een rustdag te maken. De afgelopen 2 dagen waren heftige dagen, die wel het nodige van ons gevergd hebben. Wij blijven dus lekker luieren op de camping, waar we tussen het dutjes doen door nog even de was doen.belevenissen worden gedeeld, en vele sterke verhalen uitgewisseld. Het is prachtig om te zien hoe de groep weer bij elkaar komt, en ook vrede heeft met verloop tot nu toe.

In de vorige Transalper hebben jullie het eerste deel van mijn Marokko avontuur kunnen lezen. Hier het vervolg, waarbij we langzaam aan weer richting het noorden van Marokko rijden!

Dag 11 (21-04-2010): Nekob - Zagora

Dag 17 (27-04-2010) : Zaouia ech cheikh naar…

Dag 18 (28-04-2010) ... naar Aknoul